Rozdział trzydziesty pierwszy.

Selena's POV:

Siedziałam tak na zimnym chodniku z ponad godzinę. Płakałam tak bardzo, że trudno mi było złapać oddech. Przechodziło obok mnie pełno ludzi, a NIKT nie podszedł, nie zapytał się czy pomóc.. Zadzwonił do mnie telefon. Z nadzieją, że to Justiin szybko wyjęłam go z kieszni i odebrałam.
- Tak?- powiedziałam próbując się uspokoić
- Sel, gdzie jesteś? Czemu nie było Cię na pierwszej lekcji?- zapytała Mejsi
- Justin nie żyje- zaczęłam płakać jej do telefonu.
- Jak to nie żyje? Gdzie jesteś?
- Nie wiem- zaczęłam się rozglądać, gdy zobaczyłam tabliczkę.- przystanek autobusowy niedaleko Stratford.
- Jadę do Ciebie, czekaj tam na mnie, nigdzie się nie ruszaj...... - po tych słowach, natychmiast się rozłączyła.
Położyłam telefon obok i oparłam głowę o kolana. W mojej głowie kumulowało się tysiące myśli. Nadal nie wierzyłam w to, co się dzieję.
- Najważniejsza osoba w moim życiu nie żyje.- mówiłam sama do siebie a ludzie patrzyli się na mnie jak na idiotkę.
Wstałam z chodnika. Nie wiedziałam gdzie mam iść, byłam w totalnej rozsypce. Przed oczami miałam te wszystkie miłe chwile przeżyte z Justinem. Jego uśmiech, karmelowe oczy. Jak uratował mi życie.
Podjechało do mnie auto, wysiadła z niego Mejsi. Podeszła do mnie szybko i przytuliła mocno. Zaczęłam płakać jej w ramiona.
- Został zamordowany- szlochałam
- Wiem skarbie- głaskała mnie po włosach- Nie myśl, teraz o tym, będzie dobrze, jestem z Tobą.- wzięła mnie pod rękę i zaprowadziła do samochodu. Usiadłam na miejsce pasażera. Mejsi podała mi chusteczki. Wytarłam się nimi i wzięłam głęboki oddech.
Pojechałyśmy do jej domu, podała mi wodę, i inne ubrania, po tamte miałam całe przemoczone od łez. Przebrałam się i z trudem powstrzymywałam łzy.
- Sel, będzie dobrze. Pomogę Ci, nie jesteś sama. Zapomnisz o tym..- położyła rękę na moim ramieniu.
- Nie..- przerwałam jej- Nie chcę o nim zapomnieć.. ]. Bo wiesz co? Jeśli kochałeś to NIGDY nie zapomnisz.

                                                                     ***

Tak dla jasności, to nie koniec bloga.